Bijdrage: Nico van Gog.
Aan het eind van deze pagina de ongecensureerde beelden van de conference.
Amsterdam kreeg dit jaar geen oudejaarsconference, maar een Oudejaars Conference, Engels voor afstand, ongrijpbaarheid en vooral: nergens verantwoordelijkheid voor nemen. Het was precies wat je mag verwachten van een burgemeester met veel franje en opvallend weinig inhoud.
Al bijna acht jaar laat zij de stadsdelen vallen als een baksteen. Niet één keer per ongeluk, maar structureel. Besturen bleek een bijzaak, aanwezigheid een keuzeoptie. En toch was er de afgelopen maanden ineens haast. Niet vanwege de stad, maar vanwege de documentaire die eraan komt. Want als de camera draait, moet het lijken alsof er altijd is opgelet. De kijker mag gerust in de maling worden genomen. Dat heet regie.
Sigmund Freud zou hier zijn praktijk op hebben kunnen bouwen. Hij beschreef exhibitionisme en voyeurisme als elkaars tegenpolen, maar beide noodzakelijk voor het ontstaan van het Ik. En precies dat Ik sta hier centraal. Een Ik dat zichzelf graag toont en een publiek dat braaf meekijkt. Niet om wat er gebeurt, maar om wie er in beeld is.
Dat zien we ook terug op het Instagram-account van de burgemeester: een digitaal kleuterboek. Veel Halsema die Halsema bewondert. Veel betoverende verhaaltjes, morele miniatuurtjes en zorgvuldig gekozen foto’s. Wat ontbreekt is uitvoering. Daadkracht. Bestuur. Maar dat zijn ook lastige dingen om te posten, geen filter tegen falen.
De nieuwjaarsreceptie, feitelijk een privéfeestje voor gelijkgestemden zou opnieuw plaatsvinden in het Concertgebouw. Want als je de stad wilt toespreken, doe je dat natuurlijk vanaf een rode loper. Het ging niet door. Officieel wegens gladheid, waarvoor de burgemeester uitgebreid waarschuwde op sociale media. Alle IJspegels konden dus thuisblijven. Ze hoefden niet te figureren voor de documentaire en liepen hun gebruikelijke €35 figurantenvergoeding mis. Jammer voor het decor.
Waarom überhaupt voor zo’n dure locatie wordt gekozen, blijft onbegrijpelijk. Vorig jaar ook al. Je zou denken dat dat geld beter besteed kan worden aan het opruimen van afvalbergen, het bestrijden van duizenden ratten en het verminderen van de stank die inmiddels zo normaal is geworden dat niemand haar nog ruikt. Maar ja, prioriteiten. De Halsema-utopie weegt zwaarder dan een leefbare stad zonder afval en ongedierte.
Ter vergelijking: Anne Hidalgo, burgemeester van Parijs, houdt haar nieuwjaarsreceptie gewoon in het Hôtel de Ville. Het stadhuis. Geen concertzaal, geen decor, geen theater. Maar dat is dan ook een gewoon mens. Zonder poespas.
Uiteindelijk kwam de nieuwjaar speech toch. Vanaf een geheime locatie, want mysterie past bij het merk. Het gemeentelijke suffertje, de Halsemabode, mocht het als eerste verkondigen. Zelfs de link van de conference op You Tube stond erbij, wat ze normaal gesproken niet zo vaak doen. Maar goed, liefde gaat door de maag.
Het was een van de beste conferences die ik ooit heb gezien. Niet omdat het scherp was, maar omdat het werkelijk nergens over ging. En dat is een ultieme vorm van creativiteit: zoveel woorden gebruiken om niets te zeggen en dat ook nog moeiteloos vol te houden.
Het ging over de hele wereld. Nou ja, dat was het dan ook.
Gelukkig kreeg ik later de ongecensureerde versie toegeschoven. Inclusief beelden van afgelopen oud en nieuw: bloed, zweet en tranen. Jongeren die met vuurwerkwapens agenten en ME bestookten. Agenten die niets terug mochten doen. Beleidsmatig verlamd, moreel vastgezet. Burgemeester Halsema keek toe samen met Snuf en Snuitje van de driehoek, en de stad mocht het zelf uitzoeken.
Het was weer reuze gezellig.
En zo eindigde het jaar zoals het begon: met veel woorden, veel beelden, veel zelfreflectie en een stad die ondertussen gewoon bestuurd had willen worden.
Maar dat levert natuurlijk geen mooie conference op.