Bijdrage: Nico van Gog.
Hierbij bied ik, als officieel geregistreerde inwoner van het immer verlichte walhalla dat Amsterdam heet, mijn diepste excuses aan. Aan Europa. Aan Afrika. Aan Antarctica (die had hier echt niet om gevraagd). Aan alle bomen met burn-outklachten. Aan parkieten met plaatsvervangende schaamte. Aan alles wat ademt, groeit, kruipt of ooit per ongeluk een beleidsnota heeft gelezen.
Want onze Wethouder heeft iets de wereld in geslingerd.
Vier jaar lang mocht Wethouder Melanie van der Horst van D66 zich ontfermen over de Openbare Ruimte. Dat is officieel de plek waar stoepen liggen en mensen lopen, maar onder haar bewind werd het meer een concept. Een soort performancekunst. De stoep is geen stoep meer; het is een ervaring. Een kruispunt is geen kruispunt; het is een existentiële vraag.
Alles wat ze aanraakt verandert in een proefproject. Een pilot. Een testfase. En “we leren hier zoveel van”. Amsterdam is inmiddels één groot bèta-experiment waar zelfs de duiven een klankbordgroep vormen.
En toen alsof het universum zei: “Dit kan nog absurder”, verscheen ze bij de Nederlandse Publieke Omroep om het land uit te leggen hoe veiligheid voor vrouwen werkt.
Tekst loopt onder de X door.
Niet met beleid.
Niet met handhaving.
Niet met realiteitszin.
Met lampjes.
Niet zomaar lampjes. Nee. Visionaire tunnel-lampjes. Gezellige lampjes. Strategische lampjes. Feministisch verantwoorde lampjes. Lampjes die je aankijken en fluisteren: “Je bent veilig, want ik ben warm wit en gekleurd.”
Ze vertelde over een oefening. In tunnels. Met licht. Veel licht. Links licht. Rechts licht. Ondersteboven licht. Licht dat je volgt. Licht dat je omhelst. Licht dat je therapeutisch toespreekt. Een soort spirituele Ayahuasca-sessie, maar dan onder de ringweg.
Niemand begreep het.
En dat was precies de magie!
Want als je beleid zo ingewikkeld maakt dat niemand het snapt, kan ook niemand bewijzen dat het niet werkt.
Binnenkort gaan ze “oefenen” in Amsterdamse tunnels. Oefenen! Alsof duisternis een wiskundetoets is waar je met genoeg herkansingen vanzelf een voldoende voor haalt. Alsof sociale onveiligheid denkt: “Oh nee, sfeerverlichting, ik vertrek.”
Ik stel me voor dat de tunnels straks zacht pulseren in pastelkleuren. Een Ibiza-retreat voor forenzen. Een ondergrondse chakra-reset met verkeersborden. Misschien komt er een dj in een hesje. Misschien krijgen de lampjes namen. “Dit is Femke, zij is een ondersteunend spotje.”
En wij maar denken dat veiligheid voor vrouwen iets met helder denken te maken heeft.
Nogmaals: mijn excuses aan de continenten. Aan de bomen. Aan de parkieten. Vooral aan de parkieten.
Zij weten tenminste wanneer het tijd is om weg te vliegen.